Via—Multa animalia me persequebantur. Canes, feles, aves—satis certus sum me ursum persecutum esse, et de eo loqui re vera nolo.
Res ita se habet: metum animalium te aggredientium novi, et eos qui idem experti sunt compatior.
Cum de animalibus agitur, num quidam ex nobis nimis reagunt? Scilicet, sed nihil me curat. Hoc momento, tempus non habes ut vere eligas, aliquid facere debes.
Olim, die examinis, in schola biologiae eram. Paulo antequam examen datum est, tumultus quidam in mensa prope me ortus est. Videre volui quid accideret et vidi: condiscipulus pythonem in sacculum in mensa sua posuit. Surrexi, exii, non reversus sum. Saccus dorsualis meus relictus est et examen non suscepi.
Iam anno MMXIX, cum baiulus sarcinam adferret, canis in eum impetum fecit. Baiulus, perterritus, in tectum currus saliit ut catulum vitaret.
Domina canem suum exeuntem persequi coepit, sed mox virum in tecto currus eius sedentem animadvertit. Nihil dixit, sed vultus eius omnia dicebat.
Canem hunc bonum esse scio, sicut plerique alii canes, sed ipse timebo, et fortasse in curru finiam. Mihi etiam placet quod ministri Amazonis ad sarcinas tradendas curant.
Tempus publicationis: XXVII Augusti, MMXXI